Συζήτηση για τον Τειρεσία και ο Αντίλογος του Κάιν

Το βιβλίο αποτελείται από δύο πολύ σημαντικά κείμενα, κείμενα αποχαιρετισμού, στην ουσία, προς τους ανθρώπους, γραμμένα σαν θεατρικοί μονόλογοι. Τα έγραψε ο Αντρέα Καμιλλέρι το 2018 με σκοπό να τα ερμηνεύσει ο ίδιος επί σκηνής. H Συζήτηση για τον Τειρεσία παρουσιάστηκε στο αρχαίο ελληνικό θέατρο των Συρακουσών τον Ιούνιο του 2018 με τον ίδιο τον, τυφλό πλέον, Αντρέα Καμιλλέρι στον ρόλο του τυφλού μάντη. Ο Τειρεσίας ξεκινάει να αφηγείται τη ζωή του, τη μία από τις επτά, περιδιαβαίνει τους αιώνες σχολιάζοντας τις εκδοχές για την τύφλωσή του, αλλά και τη συνθήκη της τυφλότητας και της μαντικής του ικανότητας, όπως την είδαν ποιητές, ζωγράφοι, φιλόσοφοι και συνθέτες, από τον Όμηρο και τον Ησίοδο, τον Σοφοκλή και τον Οβίδιο ως τον Μίλτον, τον Έλιοτ, τη Βιρτζίνια Γουλφ και τον Παζολίνι.
Στον Αντίλογό του, ο αδελφοκτόνος Κάιν παίρνει την απόφαση να υπερασπιστεί τον εαυτό του και ν’ αποδείξει ότι άδικα έχει περάσει στην Ιστορία ως κακός. Το κείμενο αυτό θα παρουσίαζε και πάλι, το επόμενο καλοκαίρι, ο Καμιλλέρι στις Θέρμες του Καρακάλλα στη Ρώμη, αν δεν τον είχε προλάβει ο θάνατος, τον Ιούλιο του 2019.

Ο Δίας μού έδωσε τη δυνατότητα να ζήσω επτά ζωές και αυτή εδώ είναι μία από τις επτά. Δεν μπορώ να σας πω ποια. Σίγουρα μερικοί από εσάς, τα προηγούμενα χρόνια, θα έχουν παρακολουθήσει να ερμηνεύουν τον χαρακτήρα μου επάνω σε αυτήν εδώ τη σκηνή, αλλά εκείνοι ήταν ηθοποιοί. Σήμερα ήρθα αυτοπροσώπως, γιατί θέλω να σας διηγηθώ όσα μου συνέβησαν στο πέρασμα των αιώνων και για να προσπαθήσω να βάλω μια τελεία στο πέρασμά μου από πρόσωπο σε χαρακτήρα. Γεννήθηκα στη Θήβα…

«Αν και έμελλε να αποκτήσει παγκόσμια φήμη ως συγγραφέας, προηγουμένως είχε ασχοληθεί με το θέατρο – και πάλι με επιτυχία! Λάτρης του Μπέκετ και του Πιραντέλο, αφοσιώθηκε στη θεατρική σκηνοθεσία πολλών έργων τους. Μάλιστα, ο Καμιλλέρι πρώτος έφερε στην Ιταλία το θέατρο του παραλόγου του Σάμουελ Μπέκετ, ανεβάζοντας -το 1958 στην Ρώμη- το κλασικό, πια, έργο «Το τέλος του παιχνιδιού».
Επίσης, είχε συμβάλλει στη δημιουργία τηλεοπτικών σειρών για τη RAI, όπως ο «Επιθεωρητής Μεγκρέ», όπου πρωταγωνιστεί ο περίφημος ντετέκτιβ που δημιούργησε ο Ζορζ Σιμενόν. Ήταν από αυτήν την ενασχόλησή του με το θέατρο και την τηλεόραση που έμαθε την τέχνη να δημιουργεί «ζωντανούς» διαλόγους. Παράλληλα, δεν έπαψε ποτέ να διαβάζει μανιωδώς αστυνομική λογοτεχνία και κάποια στιγμή γνώρισε τον Μανουέλ Βάσκεθ Μονταλμπάν. Ο Καμιλλέρι εντυπωσιάστηκε τόσο από το έργο του Ισπανού συγγραφέα, ώστε όταν το 1994 άρχισε να γράφει τα δικά του αστυνομικά μυθιστορήματα ονόμασε τον πρωταγωνιστή του Μονταλμπάνο – τιμής ένεκεν.
[…] ο Ιταλός συγγραφέας στις εξαιρετικές ιστορίες του δεν επινοούσε και πολλά πράγματα, απλώς αποδελτίωνε τις αστυνομικές ειδήσεις και όταν του ερχόταν μια πρωτότυπη ιδέα τροποποιούσε αναλόγως τα γεγονότα και καθόταν να γράψει – σχεδόν πάντα, μυθιστορήματα υψηλής αισθητικής. Κάπως έτσι, και στην περίπτωση του Αντρέα Καμιλλέρι, η τέχνη αντιγράφει τη ζωή. Αλλά και η ζωή γίνεται τέχνη. Και αυτό, τελικά, απομένει, όπως φαίνεται με το υπέροχο «Συζήτηση για τον Τειρεσία & Ο αντίλογος του Κάιν». Το τελευταίο βιβλίο του Ιταλού λογοτέχνη αποτελείται από δύο πολύ σημαντικά κείμενα, κείμενα αποχαιρετισμού, στην ουσία, προς τους ανθρώπους, γραμμένα σαν θεατρικοί μονόλογοι.»