Son Ada

“Zulfu buyuk kap?dan bu roman?yla girmistir.”
Yasar Kemal

Son Ada’n?n ads?z anlat?c?s?, ad?n? kendisinin koydugu bu yeri “son s?g?nak, son insani kose” olarak niteliyor. Anlatt?g?, nerdeyse bir utopya: “Herkes elinden geldigi kadar?n?, icinden geldigi kadar?n? yap?yordu.” Ancak bu durum uzun surmez: Ulkenin darbeci baskan?n?n emekliligini huzur icinde gecirmek icin adaya yerlesmesi, bu cennet adada yasayanlar?n huzurunu kac?racakt?r.

Baskan, Son Ada’y? her tur “anarsi”den kurtarmaya kararl?d?r. Adan?n halinden hosnut toplumunu “cogunlugun oylar? neyi isaret ediyorsa onu yaparak” olusturdugu “kurul”lar eliyle yonetmeye, adan?n agacl?kl? yolunu “park ve bahce geleneklerine gore duzenlenmis” bir hale getirerek baslar. Gorunuste her sey demokratik geleneklere uygundur.

Utopya tam bir distopyaya donusurken, basta mart?lar, bu gidise baskald?ranlar da vard?r…

“Livaneli’nin bu benzersiz yarat?c? roman?nda, insan yap?s? otoriteyle kars? kars?ya… Yazar bizi dunyam?z uzerinde yeniden dusunmeye cag?r?yor. Mutlaka okunmal?.”
Prof. Lenore Martin, Harvard Universitesi

“Roman? bitirdiginizde, bir yurdu yok eden kisilerin, kucuk bir aday? da kolayl?kla yok etmesinin dogal oldugunu anl?yorsunuz.”
Hasan Akarsu, Cumhuriyet