Korpu

Elmas da sarg?l? kollar?n? bebege uzatm?st?. Can?n? yakmaktan korkarak usulca b?rakm?st? Bayram, oglunu Elmas’?n kucag?na. Simdi burun burunayd?lar Elmas’la Oksuz. Bir disi hayvanla yavrusu gibi koklas?yor, burunlar?n? birbirine surutuyor, birbirlerinin boynuna gomuluyor ve tuhaf m?r?lt?lar c?kart?yorlard?. Bebenin kucuk elleri, Elmas’?n saclar?nda, Elmas’?n dudaklar? bebenin yuzunde dolas?yordu. Elmas, ne diger hastalar? ziyaret edenlerden ne de Bayram’dan hic utanmadan, hic gocunmadan, memesini c?kar?p bebenin agz?na vermisti. Bebek mutlu bir kedi yavrusu gibi guruldayarak sap?r supur emiyordu sut ak?tmayan, kuru memeyi. Kad?nla cocuk birbirleriyle ic ice gecmis, tek vucut olmus gibiydiler.

Kopru… Olaganustu bir burokrat?n, otuz y?l bekledikten sonra kavusulan bir koprunun ve dogunun toreye teslim olmus insanlar?n oykusu. Ayse Kulin’in kaleminden.