Αφανείς Μύθοι

Οι Βδέλλες

Η λιμνοθάλασσα ξεράθηκε
στα ταρατσάκια με τ’ αλάτι.
Ο Απρίλης σ’ ένα σοκάκι ουρανό
με γέροντες, ορφανά και ελιές σπασμένες
σε θρήνους πολιορκημένων.
Οι λαοί στα οδοφράγματα
με τις μοίρες τους υπέρ ελευθερίας.

Τους βρήκε απροετοίμαστους
στα ρήματα Βυζαντινών ναών
με αριθμητικές θανάτου
κι αυτός ο εγκλεισμός.
Όλο το βράδυ έκλαιγαν
σαν τα σκυλιά οι ληστές, οι τυχοδιώκτες
και οι Φιλέλληνες που ήθελαν μερίδιο
στην Ελπίδα.
Στις λιτανείες της νύχτας έκοβαν
με τα δόντια τις αλυσίδες που τα
είχαν δεμένα.
Έψαχναν το χαμένο αφεντικό τους.
Έψαχναν κόκαλα στα ξεχασμένα σώματα.

Σταμάτησαν ν’ ακούγονται
τραγούδια ηρωικά.
Αφανίστηκαν στις εξοχές με τα αρμυρίκια
κι οι βδέλλες π’ ήθελαν ανθρώπινα σώματα
για συντροφιά.